NOWY PORTAL - wersja BETA
mamy już
513redaktorów
o co chodzi w portalu
Kliknij tutaj, aby szukać po branży
dodaj artykuł
ZLECENIA OGŁOSZENIA ZAMÓW REDAKTORA ZAMÓW TEKST KUP ARTYKUŁ
POLECAMY:   Nie dopuść do wypalenia! AIDS pokonany?
 
 
Jesteś tutaj:Strona główna>Lista artykułów>Prezentacja artykułu

KARATE - CZĘŚĆ I

Dodano: 23.03.2015, autor: @wispawel12
kategoria: Sport i rekreacja,  ocena: 3,  rodzaj: Ogólnodostępny
KARATE – WCZORAJ I DZISIAJ

Geneza karate sięga ponad tysiąc lat wstecz. Dharma będąc w Chinach w klasztorze Shao Lin wpajał swoim uczniom metody fizycznego treningu, ażeby osiągnęli wytrzymałość i siłę fizyczną niezbędną do opanowania surowej dyscypliny, która była częścią ich religii. Ta metoda fizycznego treningu została odpowiednio rozwinięta i przystosowana, stając się sztuką walki, która po dzień dzisiejszy nosi nazwę Shao Lin. Tę sztukę wojenną wprowadzono następnie na Okinawie, gdzie połączono ją z miejscowymi technikami okolicznych wysp. Władca starożytnej Okinawy, a później władca feudalny Kagoshimy, miasta na wysuniętym najdalej na południe cyplu wyspy Kyushu w Japonii, zakazali używania broni, co dało asumpt do rozwinięcia się stylu walki „pustej-ręki” oraz techniki samoobrony. Tą nową sztukę prowadzenia walki nazwano według jej chińskiego pierwowzoru „karate”, co w piśmie japońskim oznacza dosłownie „chińska ręka”. Współczesny mistrz tej sztuki, Funakoshi Gichin, który w 1955 roku ubiegłego wieku zmarł w wieku 88 lat, zmienił pisownię, ażeby uzyskać literalne znaczenie „pusta ręka”. Funakoshi jednakże wybrał daną formę zapisu ze względu na jego znaczenie z buddyjskiej filozofii zen: „czynić siebie pustym”. Dla mistrza Funakoshi karate było nie tylko sztuką wojenną, lecz także szkołą kształcenia charakteru. Pisał: „Podobnie jak gładka powierzchnia lustra odbija każdy przedmiot, który się przed nią znajdzie, i jak zaciszna dolina rozbrzmiewa najlżejszym nawet dźwiękiem, tak też człowiek studiujący karate musi stać się czysty, musi wyzbyć się wszelkich samolubnych i złych myśli, aby móc właściwie reagować na wszystko, co może go spotkać”. Takie znaczenie w nazwie „karate” ma słowo „kara”, czyli „pusty” albo „czysty”.
Karate po raz pierwszy zaprezentowano w Japonii w roku 1922, kiedy Funakoshi, będący wówczas profesorem w Teacher`s College, został zaproszony na przeprowadzenie szeregu wykładów i pokazów na wystawie tradycyjnych sztuk wojennych urządzonej przez Ministerstwo Oświaty. Pokazy mistrza wywarły tak wielkie wrażenie na widzach, że zasypano go prośbami, aby nauczał karate w Tokio. W rezultacie Funakoshi nie wrócił na Okinawę, lecz wykładał karate na różnych uniwersytetach oraz Ködökanie, będącym mekką judo, aż do 1936 roku, gdy założył Shötökan, co stało się wydarzeniem przełomowym w dziejach karate w Japonii.
Japoński Związek Karate został założony w 1955 roku z Funakoshi jako głównym instruktorem. W tym czasie organizacja ta liczyła jedynie kilku członków i garstkę instruktorów, którzy nauczyli się karate od swojego wówczas starego już mistrza. Związek Karate w Japonii został zatwierdzony jako organizacja przez Ministerstwo Oświaty w 1957 roku. W tym samym roku Związek zorganizował pierwsze japońskie mistrzostwa karate, które odtąd odbywają się co roku i dzięki którym karate uznano w Japonii za sport wyczynowy. W krótkim czasie Związek bardzo się rozrósł. Obecnie na całym świecie karate uprawia ok. 9 milionów mężczyzn i kobiet w wielu tysiącach klubów.
Rola karate w dzisiejszych czasach jest wieloraka. Jako praktycznego środka samoobrony na szeroką skalę uczy się go w prywatnych klubach, w Japonii stanowi on część szkoleniowego programu dla policji i sił zbrojnych. Wiele uczelni włącza obecnie karate do programów wychowania fizycznego, i wciąż rosnąca liczba kobiet uczy się jego technik. Zarówno w Japonii, jak i w wielu innych krajach karate zdobywa wielką popularność jako sport wyczynowy, który przy tym kładzie nacisk na dyscyplinę duchową w tym samym stopniu co na odwagę i zaprawę fizyczną. W ten sposób walki, który zrodził się niegdyś na Wschodzie jako sztuka wojenna. Przetrwał wieki i ulegając stopniowym zmianom stał się nie tylko wysoce skutecznym środkiem samoobrony, lecz także znakomitym, pasjonującym sportem, mającym rzesze entuzjastów na całym świecie.

GŁÓWNE ZASADY I NAJWAŻNIEJSZE TECHNIKI KARATE

Tsuki /ciosy zadawane pięścią/, uchi /uderzenia/, keri /kopnięcia/, i uke /blokowanie/ są głównymi technikami karate. Są one zarówno początkowym jak i końcowym celem karate. Uczniowie mogą z łatwością nauczyć się wykonywać te podstawowe ruchy w okresie niewiele dłuższym niż dwa miesiące, ale osiągnięcie doskonałości w ich wykonywaniu może się okazać niemożliwe. Dlatego uczniowie muszą ćwiczyć regularnie przy maksimum koncentracji i wysiłku w wykonywaniu każdego ruchu. Jednakże ćwiczenie nie osiągnie swojego celu jeżeli będzie wykonywane błędnie. Dopóki uczniowie nie nauczą się techniki opartej o naukowe podstawy, pod okiem instruktora wprowadzającego systematyczny, odpowiednio rozplanowany system treningu, wysiłki ich będą darmowe. Trenowanie karate można uznać za naukowe jedynie wtedy, gdy jest ono przeprowadzane w oparciu o zasady fizyki i fizjologii.
Jest rzeczą zadziwiającą, że przy bliższym badaniu technik karate, które nasi przodkowie stworzyli i udoskonalili poprzez ciągłe studia i ćwiczenia, okazuje się, że techniki te są w zgodzie z nowoczesnymi zasadami naukowymi. Niemniej dalsze doskonalenie jest zawsze możliwe i konieczne. Musimy analizować naszą technikę, starając się jak najbardziej zbliżyć do doskonałości.
Następujące czynniki mają zasadnicze znaczenie w nauce karate.


• Postawa, równowaga i środek ciężkości

Karate nie jest jedynym sportem, który dba o maksymalne wykorzystanie możliwości ciała ludzkiego i stosuje zasady zaczerpnięte z nauki fizyki i fizjologii. Skuteczność techniki każdej sztuki wojennej i większości innych sportów zależy od prawidłowej postawy. W tenisie prawidłowa postawa przy serwowaniu pozwala osiągnąć dobre rezultaty. Szermierz przez całe lata doskonali ruchy, które laikowi wydają się proste i łatwe. Te długie i żmudne ćwiczenia prowadzą do wyrobienia prawidłowej postawy pod kątem fizyki i fizjologii. Prawidłowa postawa jest szczególnie ważna w karate. Wszystkie części ciała muszą harmonijnie współpracować, aby powstała stabilność niezbędna przy zadawaniu ciosu lub kopnięcia.
Karateka musi często stanąć na jednej nodze, żeby zaatakować przeciwnika albo przed nim się bronić. Równowaga więc ma tutaj pierwszorzędne znaczenie. Jeżeli nogi są szeroko rozstawione, z wynikającym z tego obniżeniem środka ciężkości, cios lub kopnięcie będzie silniejsze. Jednakże łatwiej jest się poruszać, jeżeli środek ciężkości jest nieco wyżej a nogi bliżej, aniżeli stawać w maksymalnym rozkroku. Dlatego, chociaż równowaga jest ważna, istnieje tutaj granica, której nie warto przekraczać. Jeżeli uczeń będzie za bardzo dbał o zachowanie równowagi, straci elastyczność. Jeżeli będzie za bardzo zginał kolana, aby utrzymać równowagę, kopnięcie jego nie będzie skuteczne. Toteż pozycja ciała i w konsekwencji położenie środka ciężkości zależą od sytuacji.
Środek ciężkości ulega ciągłym przesunięciom. Nieraz waga ciała rozłożona jest równomiernie na obie stopy, a nieraz przypada jej więcej na jedną stopę niż na drugą. Przy wykonaniu yoko-geri / kopnięcia w bok? Cały ciężar ciała przesuwa się na jedną stopę. W tym wypadku karateka musi stać mocno na jednej nodze, inaczej wstrząs przy zadawaniu kopnięcia zakłóci równowagę.
Gdy jednak karateka za długo będzie stał na jednej nodze, przeciwnik może go tymczasem zaatakować. Karateka musi więc ustawicznie przenosić ciężar ciała z jednej stopy na drugą.
Musi on błyskawicznie przesuwać środek ciężkości z prawa na lewo i z powrotem na prawo,
aby nie dać przeciwnikowi okazji do ataku. Jednocześnie musi wciąż szukać luki w obronie przeciwnika.


● Siła i szybkość


Posiadanie jedynie siły mięśni nie uczyni z nas mistrzów w sztuce karate. Musimy się nauczyć używać umiejętnie naszej siły. Jest to bardzo ważne w tym sporcie. Zastosowanie siły przy jakimkolwiek ruchu jest uzależnione od kilku czynników. Jednym z najważniejszych jest właśnie szybkość.
Podstawowe techniki zadawania ciosów i kopnięć osiągają największą skuteczność przez skoncentrowanie maksimum energii w momencie zderzenia. Ta koncentracja energii polega w dużej mierze na szybkości wykonywanych ruchów. Zwiększona szybkość wykonywanych ruchów równa jest zwiększonej energii zadawanych ciosów. Cios zaawansowanego karateki ma szybkość 13 metrów na sekundę i wytwarza siłę niszczącego uderzenia równą 700 kg.
Szybkość jest ważnym czynnikiem przy stosowaniu siły, ale nie daje właściwych skutków bez odpowiedniej kontroli.
Niezbędne w podstawowych technikach karate są nie takie ruchy, co wolno poruszą z miejsca obiekt ciężki, ale takie, co z maksymalną szybkością poruszą z miejsca obiekt lekki. Toteż siła używana przez ciężarowca do trudnego, lecz wolnego podnoszenia sztangi, w karate mniejszą ma wartość niż siła wyrobiona przez uderzanie z wielką szybkością deski ćwiczebnej /makiwary/.
Inną zasadą, którą należy zapamiętać, jest fakt, że im dłuższą drogą cios zmierza do celu, tym większa będzie jego energia i szybkość. Przy kopnięciu, na przykład, noga powinna być możliwie jak najbardziej zgięta, a ciało w takiej pozycji wobec celu, aby noga w chwili uderzenia była całkowicie wyprostowana. Im dłuższa droga nogi do celu, tym silniejsza będzie kopnięcie.
Aby wyrobić jak największą siłę i szybkość, należy koniecznie wyćwiczyć właściwą reakcję na nagłe i niespodziewane ataki. Tego rodzaju ćwiczenia wraz za zrozumieniem i stosowaniem w praktyce dynamiki ruchu przyczynią się do wyrobienia błyskawicznego refleksu.

● Koncentracja energii kinetycznej


Jeżeli się zada cios samym tylko ramieniem lub kopnięcie samą tylko nogą, rezultat będzie nikły. Aby osiągnąć maksymalną skuteczność, trzeba użyć siły wszystkich części ciała równocześnie. Przy zadawaniu ciosu lub kopnięcia energia kinetyczna przepływa z głównych mięśni, skupionych w centrum ciała, do kończyny, czyli do ręki lub stopy. Szybkość przenoszenia się energii z jednej części ciała do drugiej wynosi 1/100 sekundy. Cały ruch od początku do końca trwa tylko od 15 do 18 setnych sekundy, jeżeli wytworzona energia jest właściwie wykorzystana. Trening należy prowadzić tak, aby możliwie cała energia skupiała się w stopie przy kopnięciu lub w ręce przy zadawaniu ciosu.
Ważną rzeczą jest, ażeby poszczególne mięśnie i ścięgna były rozluźnione, co umożliwia natychmiastową reakcję w wypadku zmiany sytuacji.
Jeżeli mięśnie są już napięte, nie sposób ich w krytycznej chwili najbardziej napiąć.
Mięśnie, napięte w chwili krytycznej, powinno się natychmiast rozluźnić, aby gotowe były do następnej akcji. Stałe ćwiczenie napinania i na przemian rozluźniania mięśni całego ciała jest niezbędnym warunkiem osiągnięcia sprawności w stosowaniu technik karate. / patrz „ Analiza ruchów karate” przy końcu książki/.

● Rola siły mięśni

Energii, która wprawia w ruch ciało, dostarczają mięśnie. Dobrze wyćwiczone, silne, elastyczne mięśnie są do uprawiania karate konieczne. Jeżeli nawet karateka dobrze zna teorię karate i zasady dynamiki ruchu, to mając słabe mięśnie nie zdoła wyrobić sobie należytej techniki. Dlatego niezbędny jest stały trening w celu wzmocnienia mięśni ciała.
Przy treningu karate prowadzonym w sposób naukowy trzeba koniecznie wiedzieć, które mięśnie powinny być użyte przy wykonywaniu określonej techniki. Przy ćwiczeniu każdej nowej techniki uczniowie używają nieraz mięśni niewłaściwych lub mięśni, które w istocie tylko przeszkadzają w wykonywaniu danej techniki. Dlatego też osoby początkujące muszą bardzo uważnie stosować się do wskazówek swoich nauczycieli. Przy funkcjonowaniu prawidłowych mięśni otrzymujemy pełną harmonię ruchów i technika okaże się silna i skuteczna. Z drugiej strony jeżeli będziemy używali mięśni niewłaściwych, to rezultatem tego będzie utrata energii i brak skuteczności techniki.

• Rytm

Podstawowym elementem w wykonywaniu technik karate i w wielu innych sportach jest rytm. Odpowiednie wykonanie serii ruchów w jakimkolwiek sporcie jest bez niego niemożliwe. Poza tym rytm widoczny w ruchu np. lekkoatletów jest znacznie bardziej skomplikowany niż to się wydaje. Istotnym dla ucznia karate jest nauczenie się prawidłowego rytmu zarówno w technikach podstawowych jak i w bardziej zaawansowanych sparringach
/ kumite/.
Rytm jest szczególnie potrzebny przy wykonywaniu ćwiczeń zasadniczych /kata/. Uczono nas od wieków, że trzema najważniejszymi elementami kata są: zastosowanie siły w odpowiednim czasie, kontrola szybkości w różnorakich technikach i przy przejściu z jednej techniki do drugiej, oraz płynne przejście ruchów ciała z jednej techniki do następnej. Te wymogi nie mogą być spełnione bez zachowania właściwego rytmu. Wykonanie kata przez osoby zaawansowane jest w karate widowiskiem pełnym rytmu i piękna.


• Wybór właściwego momentu

Wybór /uchwycenie/ właściwego momentu ma zasadnicze znaczenie przy stosowaniu technik karate. Jeżeli się źle wybierze moment, dana technika zawiedzie, cios lub kopnięcie wymierzone za wcześnie lub za późno jest zazwyczaj bezskuteczne.
Wyczucie odpowiedniego momentu odgrywa ważną rolę przy rozpoczęciu każdej techniki. W karate nie możemy liczyć na przymierzenie się lub wypróbowanie ciosu względnie kopnięcia. Manewr często odbywa się w ciągu tak krótkiej chwili, że jakiekolwiek niedopatrzenie w uchwyceniu właściwego momentu mogłoby się skończyć fatalnie..
Atak w karate musi być rozpoczęty z rękami i stopami w pozycjach wyjściowych – gotowymi do ataku lub obrony. Jest oczywiste, że ręce i stopy muszą być odpowiednio ustawione, aby techniki mogły być zastosowane szybko i łatwo. Natychmiast po zastosowaniu jakiejkolwiek techniki zarówno ręce jak i stopy powinny wrócić do pozycji wyjściowych, gotowe do
wykonania następnego ruchu. Ponadto w trakcie tych manewrów ciało powinno być rozluźnione, ale czujne, z mięśniami w pełnym pogotowiu, nastawione na wszelką ewentualność.

• Dolna część brzucha i biodra

Trenerzy nowoczesnych sportów stale podkreślają rolę bioder, te bowiem są głównym źródłem energii przy każdym ruchu. Mówiąc np. : „Uderz biodrami”, „zarzuć biodrami” albo „użyj bioder”
W Japonii natomiast od wieków podkreślano rolę okolicy ciała ludzkiego noszącego nazwę „tandem”. Mistrzowie uczący sztuk wojennych, jak również nauczyciele innych sztuk i dyscyplin kładli nacisk na rozstrzygające znaczenie „tandem” przy osiągnięciu sprawności fizycznej. Uważano bowiem, że „tandem” jest siedliskiem duszy ludzkiej i że od tego siedliska zależy siła i równowaga człowieka.
„Tandem” jest to okolica wokół pępka i za pępkiem w centrum ciała ludzkiego. Kiedy człowiek stoi wyprostowany, tam właśnie mieści się środek ciężkości jego ciała. Jeżeli postawa karate jest prawidłowa, środek ciężkości znajduje się w „tandem”. Taka prawidłowa postawa umożliwia karatece zachowanie równowagi zarówno górnych, jak i dolnych części ciała, co daje w rezultacie harmonijne współdziałanie mięśni i minimalną stratę energii skoncentrowanej w tandem – mięśnie brzucha, oraz mięśnie miednicy łącznie z kośćmi biodrowymi będą podtrzymane przez uda, a tors przez kręgosłup. Takie silne oparcie da skuteczną i mocną technikę.
Środek ciała, dolna część brzucha oraz biodra odgrywają ogromną rolę w naszych poszczególnych ruchach. Dlatego też należy starać się zadawać ciosy biodrami, wykonywać kopnięcia biodrami i blokować biodrami.


CZĘŚĆ I

PODSTAWOWE TECHNIKI

ROZDZIAŁ I

POSTAWA


Znaczenie prawidłowej postawy

Jeżeli ciału brak równowagi i stabilności, to ofensywne i defensywne techniki okażą się mało skuteczne. Zdolność do obrony przed atakiem w każdych warunkach uzależniona jest w dużej mierze od utrzymania prawidłowej postawy.
Postawa w karate zależy przede wszystkim od pozycji dolnej połowy ciała. Warunkiem skutecznym, szybkich, dokładnych i nieskazitelnie wykonanych technik jest mocna i stabilna postawa. Górna połowa ciała musi być oparta na tej mocnej podstawie. Górna połowa ciała musi być oparta na tej mocnej podstawie, plecy muszą być wyprostowane, czyli trzymane pionowo. Chociaż skuteczny atak nie jest możliwy bez silnej postawy wyjściowej, należy przybrać tę postawę jedynie tuż przed atakiem. Jeżeli uczeń skupi zbyt wiele uwagi na utrzymaniu mocnej i stabilnej postawy, straci ruchliwość.

Warunki poprawnej postawy

Poza wyżej wymienionymi, następujące warunki muszą być spełnione w celu wyrobienia dobrej, poprawnej postawy.
Karateka powinien :

A. Zachować równowagę ciała przy stosowaniu technik ofensywnych lub defensywnych;
B. Obracać swobodnie biodra przy wykonywaniu poszczególnych technik;
C. Wykonywać techniki możliwe jak najszybciej;
D. Mieć pewność, że mięśnie używane w ataku i w obronie harmonijnie ze sobą współpracują;

A więc pierwszym warunkiem jest ustalenie mocnej i stabilnej podstawy, w oparciu o którą wszystkie części ciała powinny razem harmonijnie współpracować, tworząc jedną całość. Oznacza to, że stopy, nogi, tułów, ręce i ramiona muszą być indywidualnie kontrolowane, a jednocześnie funkcjonować razem jako całość.
Ważne jest także, aby mięśnie przy wykonywanej technice były wykorzystane w pełni, natomiast te nie biorące udziału w danej akcji były rozluźnione. Jeżeli postawa będzie nieprawidłowa, harmonijne współdziałanie mięśni nie nastąpi i techniki będą mniej skuteczne. Błędna postawa pobudza do działania zbędne mięśnie, które częstokroć hamują tylko szybkość i siłę ruchów. Wykonywanie szybkich, silnych technik uzależnione jest od mocnej podstawy. Ponadto subtelna samokontrola, konieczna w karate, możliwa jest tylko przy stabilnej i prawidłowej postawie.
Większość uczniów karate rozporządza zbyt małą wiedzą o postawach. Wielu z nich nie zna możliwych wariantów. Nawet w wypadku poszczególnej, określonej postawy, pozycja gotowości różni się w sposób istotny od pozycji w chwili zastosowania danej techniki, pozycja zaś po zastosowaniu techniki różni się od obydwóch poprzednich. W każdym stadium zachodzi pewna subtelna zmiana, mimo że postawa na pozór wygląda tak samo.
Karate nie uznaje pojęcia stałej, ustalonej postawy w określonej sytuacji. Obrana postawa zmienia się zależnie od okoliczności. Jednakże postawa musi być zawsze naturalna, dawać walczącemu swobodę ruchów we wszystkich kierunkach i pozwalać mu na przybranie każdej potrzebnej pozycji.
Kilka konkretnych przykładów może zilustrować powyższe stwierdzenia. W zenkutsu-dachi /postawa wykroczna/ istnieje zasadnicza różnica między postawą w formie gotowości do zastosowania danej techniki a tą samą postawą w chwili stosowania techniki. W pierwszym wypadku kolano nogi wykrocznej musi być zgięte, a mięśnie ud i łydek obu nóg rozluźnione, aby umożliwić płynny i szybki ruch. Natomiast w momencie stosowania techniki, mięśnie nóg muszą się napięć, aby stopy jak najmocniej przywierały do ziemi i aby ruch miał jak największą siłę.
Ponadto czy to w postawie wykrocznej, czy w neko-ashi-dachi /postawa kota/ ciało nie może być umieszczone tak nisko nad ziemią, aby mięśnie stały się napięte i sztywne. Wówczas bowiem nie sposób byłoby poruszać się w razie potrzeby z należytą szybkością.
Jest rzeczą fatalną dla postępów uczniów początkujących, jeżeli starają się oni naśladować postawy przybierane przez uczniów zaawansowanych, zamiast skupić całą uwagę na ćwiczeniach podstawowych. Uczniowie zaawansowani potrafią stać bardzo swobodnie, trzymając biodra stosunkowo wysoko. Jednakże potrafią też w oka mgnieniu przybrać postawę bardzo mocną i stabilną, obniżając zarazem biodra. Początkującym bardzo trudno jest dokonać tej zmiany z tego prostego powodu, że zaawansowani mają za sobą znacznie dłuższy okres treningu.
Jeżeli początkujący będą stali tak jak zaawansowani, stracą równowagę w chwili stosowania techniki. Należy pamiętać, że postawa w formie gotowości lub postawa w formie obronnej musi oprócz stabilności zapewniać dostateczną siłę, żeby walczący nie zachwiał się od wstrząsu spowodowanego zastosowaniem techniki.
Postawa zmienia się zależnie od kierunku ruchu i rodzaju stosowanej techniki. Wytrwałe badania i eksperymenty prowadzone przez naszych poprzedników wyłoniły w rezultacie pewną ilość postaw, które tworzą podstawę nowoczesnego karate.

Oto główne postawy :

Shizen-tai / postawa naturalna / może również występować w następujących odmianach : musubi-dachi / postawa swobodna czujna, stopy zwrócone na zewnątrz /, heisoku-dachi / postawa swobodna czujna /, hachiji-dachi / postawa rozsuniętych nóg /, teiji-dachi / postawa T / i heiko-dachi / postawa równoległa /, renowi-dachi / postawa L /.

Zenkutsu-dachi / postawa wykroczna /

Kokutsu-dachi / postawa zakroczna /

Kiba-dachi / postawa rozkroczna /

Shiko-dachi / postawa kwadratowa /

Fudo-dachi / postawa trwała /

Neko-ashi-dachi / postawa kota /

Sanchin-dachi / postawa klepsydry /

Hangetsu-dachi / postawa półksiężyca /

Każda postawa opracowana została w określonym celu, toteż postępy w nauce będą słabe, jeżeli początkujący nie będzie ściśle przestrzegał zasad danej postawy. Nie wolno dopuścić do takiego zniekształcenia danej postawy, aby trudno ją było odróżnić od innej. Przybierając postawę, uczeń musi dokładnie spełniać wszystkie jej przepisowe założenia.
Pewne metody treningu są pożyteczne przy uczeniu się poszczególnych postaw. Na przykład dobrze jest utrzymywać przez dłuższy czas tę samą postawę przy napiętych mięśniach. Inna metoda polega na tym, aby utrzymując wciąż tę samą postawę na przemian rozluźniać i napinać mięśnie. Metoda ta przyczynia się też do wyrobienia koordynacji ruchów i do osiągnięcia stanu, w którym stosuje się daną technikę prawidłowo.
Przy uczeniu się każdej postawu dobrze jest też ćwiczyć techniki ofensywne i obronne, które najlepiej się z tej postawy dają stosować.
GALERIA

 

OCENA ARTYKUŁU

Pomóż nam budować ranking artykułów, oceń powyższy.
oceń artykuł
średnia ocen
3
Wykonawca: PERSABIO
Wszelkie prawa zastrzeżone

zamknij
zamknij

Czytaj artykuły z wybranej kategorii

kliknij w nazwę kategorii aby przejść do listy artykułów
zamknij

Znajdź specjalistę z wybranej branży

kliknij w nazwę branży aby przejść do listy specjalistów publikujących w niej artykuły