NOWY PORTAL - wersja BETA
mamy już
508redaktorów
o co chodzi w portalu
Kliknij tutaj, aby szukać po branży
dodaj artykuł
ZLECENIA OGŁOSZENIA ZAMÓW REDAKTORA ZAMÓW TEKST KUP ARTYKUŁ
POLECAMY:   Nie dopuść do wypalenia! AIDS pokonany?
 
Promowane ogłoszenia
WILLA Nad Rzeką
Tanie przeprowadzki Koło,Turek.
dodaj ogłoszenie
 
Jesteś tutaj:Strona główna>Lista artykułów>Prezentacja artykułu

POMNIK WIELKIEJ MIŁOŚCI - TADŻ MAHAL

Dodano: 30.05.2015, autor: @wispawel12
kategoria: Kultura i sztuka,  ocena: 4,  rodzaj: Ogólnodostępny
To cudowne dzieło stoi niedaleko cesarskiego miasta Agra, na prawym brzegu Dżammy – Tadż Mahal – grobowiec ukochanej żony Mogoła Szachdżechara, określany jako Marzenie w marmurze, Apoteoza kobiecości, Cudowny czar. Jest to cel podróży Hindusów i obcokrajowców, jedna z najwspanialszych budowli świata. Właścicielem tego ogromnego grobowca z marmuru był monarcha mongolski Szehab ad-Din Muhammad Khurram, który nazwał siebie cesarzem Królestwa Mogołów – Szachdżechanem 1. Panował w latach 1628 – 1658. Na jego panowanie przypadł okres największej świetności tej dynastii. Polityce wewnętrznej Szachdżechana przyświecał cel zjednoczenia Indii. Przyłączył południowe sułtanaty Daulatabad i Golkondę oraz przyjął hołd od sułtana Bidżaparu, natomiast utracił na rzecz Persów Kandahar. Jego wstąpienie na tron nie odbyło się bez trudności. Aby rozpocząć panowanie musiał najpierw zwyciężyć swych kuzynów i skazać na wygnanie swą matkę. Lecz było to w owych czasach naturalne. Szachdżechan był jedną z najciekawszych postaci w historii Indii.
W okolicach Lahore, Agry, Dehli, Kaszmiru kazał wybudować wiele zamków i meczetów. Delhi rozszerzył o jedną dzielnicę, noszącą jego imię – Szachdżechanabad. Jego dziełem w dzisiejszej stolicy Indii – Dehli był także, do niedawna największy na świecie, meczet Dżami Masdżid (piątkowy), który budowano 14 lat, oraz Czerwony Zamek (Lal Kila). Władca mógł pozwolić sobie także na urzeczywistnienie swych najkosztowniejszych planów inwestycyjnych. Za jego rządów wpływy państwowe zwiększyły się trzykrotnie. W jego skarbcach, poukładana w woreczkach leżała drogocenna biżuteria, złoto, kamienie szlachetne. Legenda głosi, że Szachdżechan wydał pewnego dnia polecenie sprawdzenia swych bogactw. Po pewnym czasie odpowiedzialny za to urzędnik poinformował, że po kontroli tylko małego kącika okazało się, że do policzenia i zapisania wszystkich bogactw potrzeba przynajmniej 24 lat. Z tego powodu książę anulował swe polecenie. Wydaje się, że stwierdzenie to jest przesadzone. Niektórzy kronikarze są przekonani, że Szachdżechan mógł przez swą pasję budowlaną doprowadzić finanse państwa do ruiny, ale fakty wydają się mówić coś innego. Jego syn i następca Aurangzeh, otrzymał w spadku jeden skarbiec – i do tego słynny Pawi Tron, który Szachdżechan kazał przygotować na swą koronację.
Szachdżechan poznał wybrankę swego serca, Mamlas-as-Samani, będąc młodym księciem. Ona była wybraną pięknością i córką wysokiego urzędnika państwowego pochodzenia perskiego. Miała 15 lat, gdy po raz pierwszy spotkała księcia. W cztery lata później pobrali się – dla 21 letniego Khurrama było to drugie małżeństwo. Po ślubie młoda żona nosiła imię Ardżumand Benu Begam. Teść podarował jej oficjalnie tytuł Mumtaz-i-Mahal-Wybranka Pałacu. Po objęciu tronu przez Khurama jako Szachdżechana, młoda mężatka otrzymała wreszcie imię Bibi Tadż – Dama Korony (Tadż Mahal oznacza więc Pałac Damy Korony). Bibi Tadż nie była zadowolona z życia w haremie swego władcy. Towarzyszyła mu we wszystkich podróżach i wyjazdach, nawet wtedy, gdy była brzemienna, co zdarzało się często. W ciągu 19 lat małżeństwa wydała na świat ośmiu synów i sześć córek – 14 dzieci. W czasie narodzin 15 dziecka cesarz uczestniczył w wyprawie wojennej przeciw Khan Dżahan Lodi w Burhanpur. Bibi Tadż miała prawie 38 lat. Szczęśliwie urodziła dziecko, ale w dwie godziny po rozwiązaniu zmarła. Działo się to 17 czerwca 1631 roku. Śmierć ukochanej żony była dla Szachdżachana ogromnym ciosem. W kronikach zamkowych czytamy, że przez wiele dni nie opuszczał pokoju, w którym zmarła żona, wyszedł z posiwiałymi włosami. Prawdą jest, że zarządził dwuletni okres żałoby. W tym czasie nie odbywały się zabawy, koncerty, zakazane było nawet noszenie biżuterii i używanie perfum. Później – do śmierci Szachdżechana, czerwiec był miesiącem żałoby.
Mogoł polecił pochować ciało cesarzowej. Następnie rozpoczął projektowanie gigantycznego grobowca. Ziemia, na której miał być zbudowany, nie należała do niego. Uzyskał ją od radży Dżaj Singla I w drodze zamiany na inne bogactwa.
Najpierw założono tu ogród i tymczasowy grób, do którego złożono zwłoki najstarszego syna Szachdżechana. Do wykonania grobowca, przy którym zatrudnionych miało być 20000 robotników przez 20 lat, cesarz sprowadził specjalistów z wielu krajów: kaligrafów z Turcji, budowniczych kopuł z Samarkandy, rzeźbiarzy kwiatów z Buchary, układaczy mozaiki z Szirazu itd. Pod koniec 1631 roku rozpoczęto prace budowlane. W 1653 roku grobowiec był na pewno ukończony – może nawet i wcześniej. Brak jest dokładnych danych na ten temat.
Szachdżechan nie ograniczał się z wykorzystaniem materiału. Cały monument wykonany był z żółtawo – białego, zmienionego na niebieski, marmuru, który kazał sprowadzić z kopalń marmuru w Dżajpurze. Poza tym wykorzystał ogromne ilości kamieni szlachetnych i ozdobnych: jadeity z Chin, jaspisy z Pendżabu, turkusy z Tybetu, lapis lazulit z Cejlonu, karneole z Arabii, diamenty z Bandelkand, onyksy z Persji. Badacze Tadż Mahal sporządzili dokładne zestawienie ilości zużytych kamieni ozdobnych. Wrażenie ogólne przechodzi wszelkie oczekiwania. Prostota projektu i bogactwo wykonania łączą się w cudowne dzieło sztuki, które porównywalne być może ze świątyniami Greków, najsłynniejszymi katedrami średniowiecza, pięknem renesansowym – stwierdził Karl Baedeker w swym przewodniku po Indiach. O ile Szachdżechan był, jak wszystko na to wskazuje, szczęśliwym mężem, bezgranicznie kochającym żonę, to można domniemywać, że z własnymi dziećmi nie znajdował tak głębokiego porozumienia. Ale tak chyba jest w rodzinach władców, które często dzieli obsesja posiadania pełni władzy. W 1658 roku syn Szachdżechana, Aurangzeh, zawładnął tronem i uwięził ojca w twierdzy w Agrze, stolicy cesarstwa. Osiem lat później Szachdżechan zmarł. Jego zwłoki złożono u boku ukochanej żony w mauzoleum Tadż Mahal.
GALERIA

 

OCENA ARTYKUŁU

Pomóż nam budować ranking artykułów, oceń powyższy.
oceń artykuł
średnia ocen
4
Wykonawca: PERSABIO
Wszelkie prawa zastrzeżone

zamknij
zamknij

Czytaj artykuły z wybranej kategorii

kliknij w nazwę kategorii aby przejść do listy artykułów
zamknij

Znajdź specjalistę z wybranej branży

kliknij w nazwę branży aby przejść do listy specjalistów publikujących w niej artykuły